Worden wie je bent en niet doen wat je wilt

13043244_1088795164518556_8459626700377434869_nDe workshop ‘Into the Rhythms of life’ op Santorini en de inspiratie jaargroep ‘Liefdevol in relatie’ in Nijmegen zijn twee activiteiten die me heel erg blij maken en een diep gevoel van vervulling geven. De samenkomst van een groep mensen die de moed hebben om zich open en kwetsbaar op te stellen vanuit het verlangen om zichzelf en de ander beter te leren kennen. En dat klinkt eigenlijk al te doelgericht, alsof er een moment A is waarop we elkaar niet kennen en ergens in de toekomst een moment B waarop we, hopelijk, kunnen zeggen: ‘nou ken ik je’.

Op Santorini kwamen we met 18 mensen, die elkaar niet of nauwelijks kenden, bijeen en vanaf de start waren we al op het punt waar we uit zouden willen komen; de essentiële bereidheid om de grote reis te maken van het briljante hoofd naar het gevoelvolle hart en te bewegen, stil te zijn, te oefenen, te delen; te proeven, ruiken, horen, zien en voelen wat er is. De mogelijkheid om direct voorbij al de verhalen, geschiedenissen en verlangens te gaan en te landen in verbinding met de grond, onszelf en de ander was en is hartverwarmend en zo hoopgevend. Een van de deelneemsters verwoordde dit in de slotronde prachtig: “I’m so happy that my conviction of the impossibility for people to connect in openness, trust and love has proven itself over the last couple of days as being false. It gives me a new outlook and the realization that it is possible to really be open and connect; and this all starts with myself practicing this day in and day out.”

Zelf weet ik niet of we een uur of drie maanden op Santorini zijn geweest; mijn vliegticket geeft een duidelijk bewijs van een reis van A naar B en terug, mijn hart verteld me dat ik er al was voor ik arriveerde en nog steeds niet vertrokken ben.

Voor mijn gevoel bestaat er een soort lichtzinnigheid, luiheid en naïviteit met betrekking tot de ‘daily practice’; door een soort van moderne zaligverklaring van ‘zijn’, dat vanuit een afstandelijke beschouwing, bijna hoogmoedige houding alles al goed is precies zoals het is, lijken we onszelf ontslagen te hebben van dat er ook nog heus wel iets te doen valt. Of zijn we werkelijk zo tevreden en blissful met onszelf en de wereld precies zoals die zijn?

De oefening zit hem niet in het aanwezig zijn in de wekelijkse yoga-, tai-chi-, meditatie-, 5Ritmes- of mindfulnessklas; daarmee zijn we weer terug op het niveau van de zondagsdienst. ‘Wat’ doe je en nog wezenlijker ‘hoe’ doe je het in de supermarkt, het verkeer of in de huiselijke kring, is de ware oefening; kun je daarin aanwezig zijn?

In dit licht vind ik het bemoedigend dat er een groeiend aantal mensen de laatste maanden de moed hebben gehad individuele begeleiding te nemen, omdat ze voor zichzelf tot de ontdekking zijn gekomen dat ze met name op het gebied van ‘hoe kan ik het ook echt anders gaan doen?’ onderkennen dat er wel de wil is om te veranderen maar dat ze geen stap verder komen. Hoe weerbarstig de dagelijkse praktijk en het functioneren van ons ego en pijnlichaam zijn. Er is echt moed nodig om begeleiding te vragen en het diepe besef dat inzicht mooi is, weten dat het anders kan behulpzaam en begeleiding echt noodzakelijk om zo voorbij jouw geijkte paden te komen. Het is met levenskunst niet anders dan met iedere andere kunstvorm, het behoeft oefening, oefening, oefening en oefening; juist deze continue beoefening is al de levenskunst.

Ben jij bereid om te worden wie je bent en niet te doen wat je wilt maar wel wat nodig is?

De Clou van relaties

‘En hoe kom je erbij dat deze strubbelingen in jullie relatie er niet eenvoudig weg bij horen?’, vroeg ik aan het ongelukkig ogende stel, nadat ze in grote lijnen hun ‘vuile was’ aan de lijn hadden gehangen. Een ‘vuile was’ over te weinig tijd om alles te kunnen doen wat ze wilden doen, voor zichzelf en met elkaar: het werk, de hobby’s, de sociale contacten, de wederzijdse families, de twee jonge kinderen, de tuin, het huis, de vakantie. Alles leek een issue te zijn.

De man keek enigszins verbouwereerd uit het raam naar buiten, in de hoop dat hij mijn vraag niet goed had verstaan. De vrouw pendelde van het gaatje in haar sok bij haar rechter grote teen en haar kleurig gelakte vingernagels die ze roerloos in haar schoot had liggen. Deze wending hadden ze niet zien aankomen en langzaam sijpelde de vraag door.

‘Ruzies zoals wij ze hebben passen niet in mijn beeld van een gelukkige liefdesrelatie’, zei zij uiteindelijk met grote stelligheid. De man realiseerde zich dat hij mijn vraag wel degelijk goed had verstaan en kon zijn vrouw alleen maar in haar opmerking bijvallen: ‘ja dat zie ik ook zo’. Hun blikken vonden elkaar en ze keken me nieuwsgierig en onderzoekend aan.

‘Als ik jullie verhaal zo hoor dan vallen me een aantal dingen op. Allereerst jullie verbondenheid met elkaar. En daarin ook de strijd van jullie alle twee om een goede balans te vinden tussen enerzijds je eigen ontwikkeling en individualiteit, en anderzijds het verlangen naar samenzijn. Deze twee levenskrachten zoeken onophoudelijk naar een manier om zich te manifesteren. Onze individualiteit stuwt ons voort om onze eigen interesses, ambities en dromen na te jagen en daarin onze eigen unieke identiteit te ontwikkelen. En het samenzijn fluistert ons onophoudelijk in de aanwijzingen en voorkeuren van de ander te volgen, om daarin samen te zijn. Je individualiteit opgeven om samen te kunnen zijn is evenzeer relatie ondermijnend als de relatie opgeven om zodoende je individualiteit te kunnen behouden. In beide gevallen bereik je een punt waarin je en minder contact hebt met jezelf en minder met de ander. Het is een fase waar iedere relatie doorheen gaat, moet gaan, om nieuwe grond te vinden en dat proces schuurt en botst en krijst en huilt en lacht en wordt er moedeloos van en wil het toch graag niet opgeven. ’

In de stilte die hierop volgde, lieten ze hun blik op de grond rusten en keken ze elkaar vervolgens rustig en ontspannen aan.

‘Nou dat klinkt als ons’, zei zij; terwijl hij haar al knikkend vanaf het eerste woord bijviel, om te vervolgen met: ‘ik zou zo graag anders willen en het schijnt ons verdomme maar niet te lukken’ .

Na de jaarthema’s ‘intimiteit’ en ‘moed’ komt het komend seizoen 2016-2017 het thema ‘relaties’ in de Inspiratiekring aan de orde. In bijna alles wat we in ons dagelijks leven doen is het relationele aspect altijd aanwezig; de relatie met onszelf, de ander en de wereld. Hoe vinden we die balans tussen het ontwikkelen van enerzijds individualiteit, van anders zijn, en van samenzijn anderzijds. Relaties bieden daarin een prachtige oefengrond om onszelf en de ander door de interactie met de ander te leren kennen.

Deze groep is zowel geschikt voor individuele deelname als voor partners. We bekijken in deze kring naar vele verschillende aspecten en gelaagdheden van relaties; de relatie met onszelf, de ander, de partner, het kind, de ouders, het werk en het leven. 

De eerste bijeenkomst van de Inspiratiekring is 10 September, van 10 tot 17 uur. Atelier de Clou, Prins Hendrikstraat 7 Nijmegen. Je bent van harte welkom. Aanmelden via: www.declou.com

(Natuurlijk is deze visie ook terug te vinden in de wijze waarop ik relatiebegeleiding geef. Het is een verfrissende aanpak voor met name lang lopende relaties, waar langzaam maar zeker veel routine is ontstaan en weinig passie en of relatievreugde.)

 

Roem is vluchtig als slagroom.

Met rood aangelopen hoofd feliciteerde de penningmeester mij na afloop van mijn lezing; hij had de voordracht fantastisch gevonden: ‘geweldig, schitterend, grappig en leerzaam….in een woord fantastisch!!!’ Voor mijn doen beduusd nam ik alle lof in ontvangst en zocht mijn toevlucht in het signeren van het boek dat hij zojuist van mij had gekocht.

‘Voor wie is het?’

‘Voor mijzelf, voor Pieter.’

Het onthouden van namen is niet direct een van mijn meest sterke eigenschappen, maar toen ik de volgende dag mijn mail opende en van dezelfde Pieter een mail ontving met de vraag ‘of hij gisteren wel helemaal duidelijk was geweest over hoe goed hij de avond had gevonden, want hij vond het echt fantastisch en onvergetelijk’, zat de naam in mijn geheugen gebeiteld. Uiteindelijk is niets menselijks mij vreemd, daar waar het waardering betreft.

Onlangs mocht ik na een pauze van een paar jaren weer op dezelfde locatie een interactieve lezing houden en ik was verguld met mezelf dat ik bij binnenkomst op het einde van de ontvangsthal Pieter zag staan en  zijn gezicht en zijn naam nog bijeen wist te brengen. Aangejaagd door enthousiasme liep ik net iets bruusker en jovialer dan te doen gebruikelijk op hem af en legde, als oude bekende die elkaar weerzien, mijn hand op zijn schouder met de woorden: ‘hi Pieter, wat leuk je weer te zien!’

Hij nam mij een moment in zich op en vroeg: ‘kennen wij elkaar?’

64777_444213342326012_415773083_n

Waarom doe ik toch steeds niet wat ik zou moeten doen?

De locaties waar ik lezingen geef zijn net zo divers als de achtergrond van de mensen die komen luisteren. En ook de manier waarop een zaal zich vult is zeer verschillend, ofschoon er wel een opmerkelijke overeenkomst zit in de voorkeuren voor zitplaatsen van groot stedelijk publiek en kleinere gemeenten; respectievelijk van achter naar voor in de grote stad en van voor naar achter op het dorp.

Deze avond zat ik met een bescheiden gezelschap op een gemetselde met kussens bedekte steencirkel in de rustieke Schaapshoeve te Langenboom. Het was een gemoedelijk interactief gebeuren waarin we verschillende aspecten van het pijnlichaam bespraken; hoe we het pijnlichaam bij onszelf kunnen herkennen en hoe we er vervolgens mee om kunnen gaan. Inzichtelijk en gemakkelijk toepasbaar.

Uiteindelijk vroeg een van de aanwezigen: ‘Ik kan dit hele verhaal over het pijnlichaam prima volgen, herken het, zie hoe ik het steeds weer doe en wat ik kan doen om niet samen te vallen met mijn pijnlichaam. Zie en ervaar de ruimte, de rust en de tevredenheid die mij dit geeft; dus ik vind dat allemaal heel erg prettig. Maar waarom is het zo dat ik desondanks toch vaak niet doe wat ik zou moeten doen? Waarom? Waarom?’stock-photo--let-s-try-it-once-without-the-parachute-118312102

‘Omdat dat juist de hele bedoeling is van deze “waarom-vraag”. Zo lang je je bezig houdt met het zoeken van een antwoord op deze vraag, zit je in je hoofd en ben je eindeloos op zoek naar iets wat onvindbaar is en houdt precies dit zoeken je af van wat je wel zou moeten doen: lachen om de verleidelijkheid van de vraag, om vervolgens terug te keren bij het belangrijkste ABC voor een leven met meer tevredenheid en minder psychisch lijden: je verbinden met aandacht, adem, lichaam en grond.’

 

https://www.facebook.com/events/1055480591165448/

Interview

Interviewing Evert van de Ven on Eckhart Tolle Wrage Hamburg Seminar

 

What made you write „secondary literature“ (so to speak) about Eckhart Tolle’s teaching?

Besides gratitude and enthusiasm, there are a couple of other reasons for me to write about ETT. Over the years I discovered in the talks and trainings I gave that a lot of people find the teachings of Eckhart incredibly inspiring and at the same time partly hard to understand and even more difficult to put into practice of their daily living. Experiencing the value of the ET teachings for myself -and regarding the importance for humanity- I felt this urge to share my experiences, thoughts, inspiration, admiration and perspective so other people might benefit from them in order to implement Eckhart Tolle’s teaching in daily living. For about 13 years you have been integrating what you’ve learned from Eckhart’s teaching.

20160401_144605

What was/is the biggest change that you personally experienced?

Eckhart has shown me the beauty and power of silence and all the creativity that comes from this inner place of stillness, this sanctuary of stillness was and is very meaningful and dear to me. The very simple exercise Eckhart offered in ‘one conscious breath a day’ is a first stepping stone of getting out of the head into the body and of discovering the wisdom of the body. I regard evertvandeven as a verb, an ongoing process; I discovered that as long as I’m connected with the form of my physical body, there will always be the pull of the pain body and the ego, to both looking for shelter in the thinking mind. Being able to reconnect over and over again with the body and this inner place of stillness through conscious breathing is a sheer and deep fulfilling delight, from which the space and the awareness evolve that I have a pain body instead of being the pain body. This is a breakthrough of the new consciousness, which is really in reach for everybody and everyone can practice it, how comforting news is that!

Did you experience “awakening” yourself?

What does it mean for you? Not like in Eckhart’s case as an overnight experience, only gradually step by step; experiencing less suffering and increasingly more rest, space, creativity, silence, beauty of nature and patches of blissfulness, enjoying the lightness of being. Eckhart Tolle has got a very fine sense of humor and he uses it in order to mirror his listeners and readers.

Is it that a sense of humor is absolutely essential for the expansion of consciousness?

His delicate sense of humor is a beautiful way of putting certain aspects of our human behavior, which in many respects is close to utter madness, into a very mild perspective. His humor enables us to detach from our behavior and allows us to experience the difference and the space between who we essentially are and what we do. Humor is a gateway to bypass the mind and ego, directly touching our heart and inner body; in fact our aware presence. One chapter in your book is called “Tanz im Wind” (Dance with the Wind), you talk about being playful like a child. Not so easy if life shows its harsh face. Or is the “serious side of life” simply a misunderstanding? To a very large extend our suffering is caused by our thoughts and emotions and far less by what is actually happening. Through our identification with our pain bodies we are pretty much addicted to this mental/emotional kind of suffering; the news and social media are inexhaustible sources for this addiction, which leads to even more fear, anger, frustration, negative thoughts, tense and rigid bodies resulting in lack of creativity, spontaneity and enthusiasm. We’re caught up in a society full of pain bodies and we live, think, feel and act according to the rules of the pain body calling this the harsh face of life. We’ve created suffering ourselves! It has nothing to do with life as such, it’s how the evolutionary human project worked out so far…and yes that’s not a pretty sight.
The good news however is, that despite every human being develops a pain body and an ego to survive, the inner core of every human being remains unaffected; there is a way out. The new consciousness as Eckhart calls it, is the big leap of consciousness from a reactive, object related awareness towards a creative, space related awareness. Reconnecting with our inner core, our inner body, evolving this energetic evolutionary flame of consciousness enables us to overcome this cul du sac of the thinking, educated and labeling mind. The qualities of the inner body are expressive, enthusiastic, curious, open, lively, experiencing and fully aware. When we unburden ourselves of our addiction to suffering and reconnect with our inner body, we’ll become like children again and we’ll be able to live with the lightness of dancing.

What part does pain play on the way to awakening?

In this period of the ‘human project’ – which in itself could still fail and by the egoistic way we’re treating the earth at the moment, the earth would be better off when human beings became extinct- the way we deal with psychological pain is the keystone for our awakening. The impact of the pain body on our personal life and on humanity in general is still hardly recognized let alone understood. Instead of taking painkillers, indulging ourselves in pain avoiding addictions as drugs, alcohol, sweets, buying stuff and watching TV too many hours a day, we should develop an interest in ‘what is my body trying to tell me, what is life trying to tell me?’ Instead of moving away from pain, try to move towards it; make contact with it and try to understand what it’s telling you. No I don’t want to advocate for a league of masochists, I want us to start realizing that living and understanding life fully, means coming to terms with all flavors life has in store for us: sadness, playfulness, anger, pain, happiness, disappointment, success, winning, losing, bliss, love, regret, etc. etc. And how do we do this? By being present in the NOW, the only place where you’re really able to get in touch with the heartbeat of life. And to train yourself, really make a practice out of this, to get able to see whether your body or your mind is resisting or embracing the present moment. Whenever you’re avoiding the present moment, you get out of touch with yourself and out of touch with life.

What can participants expect and look forward to at your seminars?

Talking is nice, gathering insights is beautiful but experiencing is essential; so we’ll be practicing a great deal. Through the range of exercises of meditation, bodywork with and without music, walking meditation, inquiries and breathing exercises, we’ll have two main fields for inquiry: the origin and dynamics of and identification with the pain body, the inner body, the energy, the present moment, the here and now The more we are able to recognize the pain body the more we can let go of it and the more we get in touch with the inner body, the more we’ll be able to let go of the ego; step by step we’ll discover & develop new consciousness as a part of daily living.