Roem is vluchtig als slagroom.

Met rood aangelopen hoofd feliciteerde de penningmeester mij na afloop van mijn lezing; hij had de voordracht fantastisch gevonden: ‘geweldig, schitterend, grappig en leerzaam….in een woord fantastisch!!!’ Voor mijn doen beduusd nam ik alle lof in ontvangst en zocht mijn toevlucht in het signeren van het boek dat hij zojuist van mij had gekocht.

‘Voor wie is het?’

‘Voor mijzelf, voor Pieter.’

Het onthouden van namen is niet direct een van mijn meest sterke eigenschappen, maar toen ik de volgende dag mijn mail opende en van dezelfde Pieter een mail ontving met de vraag ‘of hij gisteren wel helemaal duidelijk was geweest over hoe goed hij de avond had gevonden, want hij vond het echt fantastisch en onvergetelijk’, zat de naam in mijn geheugen gebeiteld. Uiteindelijk is niets menselijks mij vreemd, daar waar het waardering betreft.

Onlangs mocht ik na een pauze van een paar jaren weer op dezelfde locatie een interactieve lezing houden en ik was verguld met mezelf dat ik bij binnenkomst op het einde van de ontvangsthal Pieter zag staan en  zijn gezicht en zijn naam nog bijeen wist te brengen. Aangejaagd door enthousiasme liep ik net iets bruusker en jovialer dan te doen gebruikelijk op hem af en legde, als oude bekende die elkaar weerzien, mijn hand op zijn schouder met de woorden: ‘hi Pieter, wat leuk je weer te zien!’

Hij nam mij een moment in zich op en vroeg: ‘kennen wij elkaar?’

64777_444213342326012_415773083_n

Waarom doe ik toch steeds niet wat ik zou moeten doen?

De locaties waar ik lezingen geef zijn net zo divers als de achtergrond van de mensen die komen luisteren. En ook de manier waarop een zaal zich vult is zeer verschillend, ofschoon er wel een opmerkelijke overeenkomst zit in de voorkeuren voor zitplaatsen van groot stedelijk publiek en kleinere gemeenten; respectievelijk van achter naar voor in de grote stad en van voor naar achter op het dorp.

Deze avond zat ik met een bescheiden gezelschap op een gemetselde met kussens bedekte steencirkel in de rustieke Schaapshoeve te Langenboom. Het was een gemoedelijk interactief gebeuren waarin we verschillende aspecten van het pijnlichaam bespraken; hoe we het pijnlichaam bij onszelf kunnen herkennen en hoe we er vervolgens mee om kunnen gaan. Inzichtelijk en gemakkelijk toepasbaar.

Uiteindelijk vroeg een van de aanwezigen: ‘Ik kan dit hele verhaal over het pijnlichaam prima volgen, herken het, zie hoe ik het steeds weer doe en wat ik kan doen om niet samen te vallen met mijn pijnlichaam. Zie en ervaar de ruimte, de rust en de tevredenheid die mij dit geeft; dus ik vind dat allemaal heel erg prettig. Maar waarom is het zo dat ik desondanks toch vaak niet doe wat ik zou moeten doen? Waarom? Waarom?’stock-photo--let-s-try-it-once-without-the-parachute-118312102

‘Omdat dat juist de hele bedoeling is van deze “waarom-vraag”. Zo lang je je bezig houdt met het zoeken van een antwoord op deze vraag, zit je in je hoofd en ben je eindeloos op zoek naar iets wat onvindbaar is en houdt precies dit zoeken je af van wat je wel zou moeten doen: lachen om de verleidelijkheid van de vraag, om vervolgens terug te keren bij het belangrijkste ABC voor een leven met meer tevredenheid en minder psychisch lijden: je verbinden met aandacht, adem, lichaam en grond.’

 

https://www.facebook.com/events/1055480591165448/